Clubnieuws | Oud ADO-speler Ulrich Lionar (64) overleden
Verrast en geschokt vernamen wij het bericht van het overlijden van onze oud-speler Ulrich Lionar op slechts 64-jarige leeftijd. Uli, zoals hij veelal werd genoemd, maakte in de eindjaren zeventig en begin jaren tachtig deel uit van de hoogste regionale jeugdselecties van HSV ADO en drong vervolgens door tot het eerste elftal, dat in het amateurvoetbal toen behoorlijk aan de weg timmerde.
ADO leerde Uli – met zijn immer aanwezige trotse en (soms iets te) fel meelevende vader – kennen als een talentvolle speler. Onder trainer Cor Kroon behaalde hij in 1980 als speler van Regionaal A1 zelfs het kampioenschap van District West II in een met 1-0 (doelpunt van Hans Dieke) gewonnen beslissingswedstrijd tegen Feyenoord op het veld van DHL. Hiermee verwierf ADO het recht op deelname aan de strijd om het Nederlands kampioenschap bij de A-jeugd in het toen geheten KNVB Sportcentrum in Zeist. Daarin speelde ADO geen vooraanstaande rol, maar bezorgde kampioen Ajax (met o.a. Frank Rijkaard en de uitblinkende Gerald Vanenburg) wel het enige verliespunt door het gelijkspel van 1-1. Tegen vv Sittard smaakte Uli het genoegen te scoren en had daarmee een concreet aandeel in de winst van 2-1. Bij vv Sittard deed de latere topbokser Arnold Vanderlyde mee.
Uli Lionar deed als jeugdspeler regelmatig mee het eerste elftal van de ADO-amateurs onder trainerschap van Melbi Raboen en later Cor Kroon. Een duurzame basisplaats bleek voor hem echter niet weggelegd en zocht hij zijn heil elders. Dit leidde hem toch tot een bescheiden profloopbaan bij onder meer de Belgische clubs Aarschot en OH Leuven. Daarna speelde Uli’s loopbaan zich af bij in het amateurvoetbal bij onder meer Oranjeplein, SVV, Wilhelmus en XerxesDZB.
Overigens, toen Martin Jol in het begin van de jaren negentig trainer was van de ADO-amateurs trok Uli Lionar het roodgroene shirt weer aan en droeg zijn steentje bij aan de succesvolle periode met kampioenschappen, promoties en het winnen van de Districtsbeker West II door de finale in Katwijk met 2-3 te winnen van Quick Boys. Een finale, die nogal tumultueus verliep met Uli Lionar ongewild als middelpunt. Hevig geëmotioneerd reageerde hij op zeker moment, toen hij zich onheus en racistisch bejegend voelde door een tegenstander.
Het kwam overigens vaker voor, dat Uli zich in het veld fysiek en verbaal onheus behandeld voelde en daarop emotioneel reageerde. Wellicht was dit veelal een uitvloeisel van zijn speelwijze. Uli was snel en dribbelvaardig. Vooral zijn solo’s vormden vaak een uitdaging voor zijn directe tegenstanders hem met slidings en pittige tackles te bestrijden.
Ouder en wijzer geworden, vele ervaringen rijker stapte hij na zijn spelersloopbaan over naar het trainerschap. In deze functie voelde hij zich vooral bij de jeugd als een vis in het water. Hij diende in technische functies vele clubs (onder meer HVV Hercules, HVC’10, TAC’90, GDA, Vredenburch, HDV, Graaf Willem II-VAC, SVH en VUC), waar hij een zeer gewaardeerde kracht was. Manifesteerde Uli zich als speler fel en gedreven, later maakte hij een rustige indruk en sprak hij weloverwogen zonder daarbij zijn bevlogenheid voor het voetbalspel te hebben ingeboet.
Wij danken Uli voor alles wat hij voor de voetballerij en met name ADO heeft gedaan en betekend. Zijn nabestaanden wensen wij alle sterkte toe bij het verwerken van het verdriet over het grote verlies.
