Scoren met meisjes- en damesvoetbal bij vv Naaldwijk, dankzij Mirjam Schmidt

In drie jaar tijd gaat het aantal meisjes- en vrouwenteams bij VV Naaldwijk van vier naar negen. En laat het nu ook eens drie jaar geleden zijn dat Mirjam Schmidt zich actief met het vrouwenvoetbal ging bemoeien. Toeval? Niet echt. Mirjam is bescheiden genoeg om het succes niet alleen voor zichzelf te claimen. Maar we kunnen er niet omheen: zonder haar zou VV Naaldwijk niet zo’n florerende meisjes- en vrouwentak hebben. Als coördinator-meisjes is Mirjam overal inzetbaar, van training geven tot en met clinics organiseren. En dat terwijl ze eigenlijk helemaal niet warm liep voor die rol.

Haar ‘tweede thuis’, noemt ze VV Naaldwijk een paar keer. De club waar ze door vader Johan al van jongs af aan naar werd meegenomen. ‘Luier in zijn binnenzak, hij ging voetbal kijken en als het zover was werd ik verschoond door de barjuffrouw. Mijn jongere broer Lex zat op voetbal, mijn neefjes zaten op voetbal. Ik heb letterlijk en figuurlijk leren lopen bij Naaldwijk.’

Wielrennen met Daniëlle Overgaag
Leren lopen wel, maar niet leren voetballen. Ook al trapt ze zelf graag – en goed – tegen een bal, lid worden op jonge leeftijd zit er niet in. ‘Er was veertig jaar terug wel damesvoetbal, maar je kon pas lid worden als je vijftien, zestien jaar was. Van ellende ben ik een andere sport gaan doen. Ik heb heel lang op wedstrijdzwemmen gezeten bij De Hoogwerf. Vijf keer in de week trainen, waarvan drie keer ‘s ochtends van zes tot zeven. Maar dat vergde zoveel tijd dat het ten koste van mijn havo-opleiding ging. Daarna ben ik twee jaar gaan wielrennen, ik reed bij Westland Wil Vooruit met Daniëlle Overgaag. Best leuk, maar ik ben een keer zo hard gevallen dat ik bang werd in het peloton en alleen maar achteraan bungelde.’

‘Goh, jij kunt voetballen!’
Ze heeft geluk, ook al ziet het er eerst niet naar uit. De voetballende vrouwen in Naaldwijk stoppen op het veld, omdat er geen volwaardig team meer kan worden opgesteld. ‘Ze voetbalden in de zaal. Mag ik een keer meetrainen, vroeg ik. Maar wij spelen hoofdklasse, we denken niet dat je daar zomaar bij kunt was het antwoord. Ik mocht toch een keer meetrainen. En na afloop was het: goh, jij kunt gewoon voetballen! Ja zeg ik, dat doe ik al m’n hele leven. En of ik maar bij het zaalvoetbalteam wilde komen. Ik weet nog goed dat ik thuis kwam met de woorden: dit is de mooiste dag van mijn leven.’

Want voetballen, dat dééd Mirjam als het maar even kon. ‘Op straat en op het veld, als de jongens na de wedstrijd nog een balletje gingen trappen. Bij ons in de buurt had je een pleintje, daar voetbalde ik ook altijd mee. De jongens waren dat gewend. Ik was one of the guys. Bij een partijtje werd ik soms eerder gekozen dan andere jongens, omdat ik echt wel fanatiek was. Ik had inmiddels ook aardig wat balgevoel.’

Voorstopper
Voorstopper wordt haar vaste plek in het veld. Niet bang om een tegenstander met een sliding af te stoppen. ‘Ik heb m’n benen wat opengehaald, vooral met dat kunstgras!’ Waar haar talent Mirjam uiteindelijk gebracht zou kunnen hebben weet ze niet. ‘Ik had wel talent, maar door de achterstand in training had ik geen basistechnieken.’ Toch komt ze nog op een behoorlijk niveau te voetballen, al is het dan niet in het Westland. Een paar jaar woont Mirjam in Deventer. ‘Daar heb ik tien jaar lang gevoetbald met een leuk team. We hadden goede trainers en veel faciliteiten.’

Voetbalcultuurschok
Eenmaal terug in Naaldwijk na haar scheiding speelt ze al snel weer bij VV Naaldwijk. Al is het een aardige voetbalcultuurschok na de tijd in Deventer. ‘Het vrouwenvoetbal leefde wel, maar op een andere manier dan in Deventer. De spelersvrouwen van het eerste zondagteam waren met voetballen begonnen, echt voor de lol. Er was in het Westland niet één club die er werk van maakte.’ Ze speelt nog een jaar of tien mee, totdat een kruisband afscheurt. Lachend: ‘Maar tot twee jaar terug vroegen ze me nog steeds om mee te spelen. Ik voetbalde dan weleens een helftje mee. Als je ouder bent heb je zoveel ervaring dat je weet wat je moet doen in het veld.’

Coördinator-meisjes en dames
Het wordt het begin van haar andere carrière, die van coördinator meisjes en dames. Maar Mirjam staat drie jaar terug niet te springen. ‘Ik werd benaderd: kun jij niet wat meer gaan betekenen? Ik wist het niet. Ik was druk met mijn werk en mijn studie, ik ben persoonlijk begeleider op het Westerhonk. Er waren maar vier teams, ik deed al van alles zoals de sponsorcommissie. Jelle heeft me overgehaald: Mir, we gaan er echt wat van maken, we zorgen voor mensen die jou gaan helpen.’

Stukje bravoure
Ze wordt enthousiast. En de rest van het verhaal kennen we. Van vier naar negen vrouwenteams in totaal, van twee naar zeven teams bij de meisjes. Mirjam: ‘Sowieso door de Oranje Leeuwinnen is meidenvoetbal populairder geworden. Het is niet meer raar als je als meisje zegt dat je wilt gaan voetballen.’ Maar ook haar eigen rol als coördinator-meisjes is groot. ‘Ja, het is ook een stukje bravoure van mij geweest. Als ik een meisje langs de lijn zag staan ben ik erop afgestapt: zou je het niet leuk vinden om ook op voetbal te gaan?’

Ze geeft trainingen, ze wordt leidster en ze is aanspreekpunt voor alles en nog wat. Clinics bijvoorbeeld. Via Hans van den Berg, de vader van Mandy en trainer van de MO13, haalt Mirjam de Naaldwijkse PSV-speelster naar De Hoge Bomen. ‘De clinic was meteen een stukje werving. Meisjes mochten gratis meedoen maar ze moesten zich wel bij mij aanmelden. Na de clinic heb ik alle ouders geappt: hoe vonden ze het?’ Haar initiatief levert tien nieuwe leden op.

Verbinding
Geen VV Naaldwijk meer zonder vrouwen, is haar overtuiging. ‘Je ziet dat het verbinding geeft binnen de vereniging. We zien relaties ontstaan tussen jongens en meiden, ze staan bij elkaar langs de lijn. Het geeft sfeer in de kantine en langs het veld. Vrouwen stromen door naar de organisatie van feesten of gaan bardiensten draaien. Het heeft echt wel een meerwaarde.’

Redactie en foto: vv Naaldwijk

Deel dit artikel met anderen:

Laatste berichten